เบื้องหลังการจัดอบรม Theatre for Spirituality

เริ่มต้นด้วยความลังเล

หลังจากโควิดมา นอกจากงานอบรมละครเพื่อสุขภาวะสมองแล้ว มาร็องดู ก็ไม่เคยจัด Workshop ขนาดใหญ่เลย จะมีอยู่ครั้งหนึ่งคือ “มองสิ่งของลองเข้าใจ” วิทยากรก็มาติดโควิดก่อน 1 วัน จึงต้องยกเลิก ทั้ง ๆ ที่คนลงเวิร์คชอบนั้นเต็มมาก

ทำไม ไม่ทำ workshop แน่นอนว่ามันเพราะความรู้สึกจากโควิทที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้กัน พอหยุดไปนานเข้า ก็เลยไม่อยากเริ่ม ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นเราจัดทุกปี และปีละหลาย ๆ workshop ก็มี เอาจริง ๆ ในช่วงโควิดก็จัดออนไลน์คืองาน “พรอบพากานดี้” ก็สนุกดีนะ แล้วหลังจากนั้นก็เหมือนอิ่มตัว

ประกอบกับพี่ฉั่วต้องเดินทางไปต่างประเทศจากการได้เป็นเฟลโลว์ขององค์กรระหว่างประเทศคือ Atlantic Fellows ทำให้ลดการทำงานในประเทศไปมากมาย เพราะตอนนั้นเดินทางไปหลายประเทศมาก ทั้งบราซิล ชิลี อัฟริกาใต้ แม้กระทั่งอิยิปต์

แล้วมันก็มีเหตุให้ต้องจัดจนได้….

ใครคือคุณคีรัน?

คือเพื่อนบนเฟสบุ๊ค ที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน แต่ทักมาคุยตลอด ผมรู้ว่าเขาไปอบรม Theatre for Living ที่แคนาดา แค่นั้นก็พอที่จะทำให้เรากลายเป็นคนที่มีความเชื่อใจกัน ในฐานะ “ศิษย์เก่า อาจารย์เดียวกัน” คือคุณ David Diamond และอีกอย่างเขาเป็นคนใฝ่หาความรู้ ไปเรียนที่เดนมาร์ค และเดินทางทั่วโลกมาสามสิบกว่าประเทศแล้ว

แต่นั่นก็ยังไม่ได้ทำให้ผมอยากจะจัด Workshop เพราะตอนนี้พูดก็พูด มาร็องดู ก็แทบจะเหลือตาแก่อย่างผมรันงานอยู่คนเดียว ซึ่งแค่การอบรมที่จัดทุกเดือนสำหรับละครเพื่อสุขภาวะสมองก็รู้สึกล้นมือแล้ว แต่ด้วยความที่คีรัน เป็นคนที่ “สม่ำเสมอ” มากคือทักหาตลอด คุยกันตลอด เขาบอกเขาว่าอยากมาทำเวิอร์คชอปที่เมืองไทย ผมก็แบ่งรับแบ่งสู้มาตลอด คุยกันอยู่หลาย ๆ เดือนเลย ผมก็ยังไม่ตกลงใจว่าจะจัดให้เขาหรอก

เริ่มใกล้ปลายปี

งานต่าง ๆ เริ่มคลี่คลาย ผมก็เลยตกลงใจ “เอาเว้ย” เพราะจริง ๆ เป็นคนที่ไม่ชอบอะไรค้างคา ลุยก็ลุยเลย ผมเลือกเป็นเดือนธันวาคม ที่ทุกอย่างคลี่คลายกันมาทั้งปีแล้ว แต่ไม่อยากให้เป็นการอบรมที่หนักเกินไป จึงอยากให้เขาจัดในแนวบำบัด หรือผ่อนคลายลงมา แต่ก็ไม่อยากใช้คำว่า “ละครบำบัด” เพราะผมคิดว่ามันก็ยังหนักไปสำหรับปลายปีอยู่ดี ในที่สุดก็มาลงตัวที่ Theatre Exploration for Spirituality คือเป็นคอร์ส สำรวจตัวตนผ่านศิลปะการละคร เพราะผมเชื่อว่าคนเนปาลผ่านช่วงเวลาสำคัญที่ทดสอบตัวตนของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความขัดแย้งที่เราเห็น ซึ่งได้แสดงให้โลกเห็นว่าคนเนปาลไม่ใช่คนหัวอ่อน อะไรก็ได้อย่างที่เราคิด เขามีความตกผลึกทางการเมือง เป็นพลเมืองตื่นรู้ ผมจึงคิดว่าน่าสนใจจริง ๆ ว่า ภายใต้ภาพลักษณ์ที่แสนจะอนุรักษ์นิยมและสุภาพเรียบร้อย คนเนปาลอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิด

การจัดการที่ค่อนข้างจะราบรื่น

หลังจากนั้นใช้ความสามารถของการที่เคยเป็นผู้ประสานงานของ อโชก้าอยู่หนึ่งปี จัดการจองตั๋วเครื่องบิน ที่พักอะไรให้เรียบร้อย ส่วนสถานที่อบรมก็ขอสนับสนุนหนึ่งวันจาก สสส. ในฐานะเครือข่าย และอีกหนึ่งวันที่เราต้องจ่ายเงินเป็นค่าเช่า งานนี้หักลบกลบหนี้ไม่ขาดทุน ถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีอยู่ สำหรับการอบรมที่เชิญวิทยากรมาจากต่างประเทศ

การอบรมที่ดีกว่าที่คิด

อย่างหนึ่งเลย ทำไม บางครั้งการใช้วิทยากรจากต่างประเทศ ดีกว่า การใช้วิทยากรในประเทศ เพราะการมาจากต่างวัฒนธรรมวิทยากรได้พกพาพลังงานบางอย่างที่แตกต่างจากพวกเรา และความแตกต่างนี้เองทำให้ผมได้เรียนรู้ คีรัน ไม่ได้ใช้กระบวนกรยากเย็นอะไรมากมาย แต่ตัวตนของความเป็นศิลปิน และอาจะเป็นเพราะความเป็นคนเนปาลมั๊ง ที่ทำให้เขามีความสุขุม รอคอย และรับฟัง ทั้ง ๆ ที่อายุเพียง 27 ปีเท่าน้้น แต่เหมือนมีพลังงานเก่าแก่บางอย่างอยู่รอบตัวอยู่ตลอดเวลา กระบวนการของเขาค่อย ๆ เปิดใจผู้เข้าร่วม แม้กระทั่งเด็กนักเรียนชั้น ม. 4 ยังบอกเลยว่า “หนูได้ทำอะไรที่ไม่คิดว่าจะได้ทำ และเห็นว่าหนูสามารถทำสิ่งนั้นได้ กระบวนกรไม่เคยห้ามไม่ให้ทำอะไร จึงรู้สึกว่าจะทำอะไรก็ได้ ในขณะที่ชีวิตจริงมีแต่คนสั่งให้หนูทำนั่นทำนี่ตลอดเวลา”

การอบรมครั้งนี้ กระบวนกรให้เราใช้เวลาอยู่กับตัวเองอย่างมาก และเขาเป็นคนที่หยิบฉวยจากสิ่งรอบตัวได้ตลอด ผมนำของบางอย่างมาจากบ้านเช่นผ้าสี เขาก็หยิบไปใช้ และแทบไม่มีอะไรเลยที่เขาปล่อยไว้โดยไม่แตะต้อง หรือไม่นำไปใช้ในกระบวนการ

เริ่มต้นใหม่อย่างมีพลัง

หลังจากการอบรมจบ คีรัน ได้ย้ำเตือนให้ผมเห็นถึงพลังของศิลปะการละครและเหตุผลที่ผมจะต้องอยู่ตรงนี้และมีส่วนช่วยในการแบ่งปันสิ่งดี ๆ ไปให้กับผู้อื่น เขาได้ปลุกพลังให้ผมตื่นขึ้นอีกครั้ง และอยากจะจัดอบรมในปีหน้าให้มากขึ้น ฮึบ ๆ ขอแรงสนับสนุนด้วยครับ