ผู้แต่งหนังสือเล่มนี้เป็นนักปฏิบัติการทางสังคม ผู้ใช้ละครเพื่อนำไปสู่การตื่นรู้ของประชาชน การตื่นรู้นี้เป็นนัยยะเดียวกับที่เปาโล เฟรเร กล่าวถึงในหนังสือ การศึกษาของผู้ถูกกดขี่ ที่เขาเรียกมันว่า Conscientization หรือ จิตสำนึกวิพากษ์ ซึ่งหมายถึงการที่ประชาชนตระหนักรู้ถึงอำนาจภายในของตนจนสามารถลุกขึ้นมาสร้างการเปลี่ยนแปลงให้กับสังคมของตนได้ แนวคิดหลักในหนังสือเล่มนี้คือการที่ผู้แต่งทบทวนวรรณกรรมทางด้านการละครตั้งแต่ในอดีตจนถึงยุคร่วมสมัย เพื่อชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างของสุนทรียศาสตร์ของการละครในแต่ละยุคในแง่ของเครื่องมือทางวัฒนธรรม