ระยะชัด...ที่วัดไม่ได้
บทละครของ มาร็องดู เธียร์เตอร์  พ.ย. 2558 

ตัวละคร

พลอม	ผู้พิการสายตาเลือนราง พนักงานบริษัท
บอส 	หัวหน้างาน ระดับผู้จัดการ อายุประมาณห้าสิบ
พิงค์กี้	พนักงานบริษัท ระดับผุ้ช่วยผู้จัดการ อายุสี่สิบต้น
พลอย พนักงานบริษัท หญิงวัยยี่สิบปลาย
ดิด	พนักงานบริษัท ผู้ชายวัยยี่สิบต้น

กลางเวที มีถังสองใบวางอยู่ข้างกัน สมมุติเป็นโซฟา

ฉาก 1

พลอม นั่งอยู่ที่โซฟา ห้องพักพนักงาน กำลังนั่งอ่านหนังสือวิชาการที่อยุ่ในมือ ดิดเดินเข้ามาทางขวามือของเวที นั่งลงและหยิบรีโมทมาเปิดดูทีวี

ดิด 	เฮ้ย ๆ นั่น ๆ เลี้ยงเข้าไป เลี้ยงเข้าไป โอโห สุดยอด ลูกนี้แม่งโครตสวยเลย นี่พี่เห็นมั๊ย ไซค์โค้งเข้าประตูไปแล้ว

พลอม 	ไหนหรอ ดูไม่ทัน
ดิด 	เดี๋ยว ๆ รอรีเพลย์พี่ อ๊ะ นั่นไง หยดย้อยเลย ลูกนี้สุดยอด
พลอม	ดูไม่ทัน
ดิด	ก็ผมชี้ให้พี่ดูรีเพลย์ พี่ไม่ได้ดูหรอ
พลอม 	ดู แต่ดูไม่ทัน
ดิด	มันจะไม่ทันยังล่ะพี่ เค้าสโลว์ให้พี่ดูแล้วเนี่ย นี่ไง อีกมุมนึงแล้วเนี่ย
พลอม ตรงนี้หรอ ดูไม่ทัน ทีวีอยู่ตรงไหนยังไม่รุ้เลย
ดิด	ทีวี? ก็อยู่ตรงหน้าพี่เนี่ยไม่เห็นเรอะ อะไร….เอ้อ แปลกคน

ดิด ปิดรีโมต ลุกขึ้น มองหน้าพลอมอย่างสงสัย แล้วเดินออกจากฉาก ไปทางขวามือของเวที

ฉาก 2

ในออฟฟิส พลอมนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน (โดยยกถังใบหนึ่ง ไปไว้ด้านหลังของอีกใบ) กำลังอ่านหนังสืออย่างขมักเขม้น พิงค์กี้ กับ พลอยเดินเข้ามาทางขวามือของเวที

พิงค์กี้ 	ช่วงนี้งานในออฟฟิสเยอะมากเลย จะทำกันไม่ทันอยู่แล้ว
พลอย 	จริงค่ะพี่ ช่วงปิดงบเนี่ย ขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย นี่แฟนหนูจะลืมหน้าอยู่แล้ว อุ๊ย ๆ นั่นดูสิคะ พี่พิงค์กี้…(พลอยชี้ให้ดูพลอม) นั่นไงคะ พี่พิ้งกี้ คนนั้นไงที่บริษัทรับเข้ามา เห็นบอกว่าตาไม่ดี ตาบอดตาเสีย หรืออะไรอย่างงั้นน่ะค่ะ
พิงค์กี้ 	ใช่รึเธอ ตาบอดจะอ่านหนังสือได้ยังไง
พลอย 	พลอยก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะค่ะ แต่ที่รู้นะคะ เห็นบอสโอ๋มาก วัน ๆ ไม่เห็นจะทำอะไร นั่งสบาย แต่พวกเราเนี่ยทำงานกันงก ๆ เลยนะคะ
พิงค์กี้ 	ถ้าอย่างนั้นก็เกินไปหน่อยละ

บอส 	เอ้า พลอม เป็นยังไง นี่ทำอะไรอยู่รึ
พลอม 	อ่อ ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่น่ะครับ
บอส 	อ้าว ชั้นน่ะคิดว่าเธอตาบอดสนิทเสียอีก
พลอม	เปล่าครับ ผมอ่านได้ แต่เวลาอ่านต้องชี้แบบนี้ ค่อย ๆ อ่านไปก็พอได้ครับ
บอส 	อ๋อหรอ เออดี ๆ พยายามต่อไปนะ ฉันไม่กวนเธอแล้ว

บอสเดินออกไปทางขวาของเวที เจอกับพิงค์กี้ และพลอย

พิงค์กี้ 	สวัสดีค่ะบอส
พลอย 	สวัสดีค่ะบอส
บอส 	อ้าว สวัสดีจ่ะ เป็นไงพวกเธอ มีอะไรรึ
พิงค์กี้ 	อ๋อ คือว่าช่วงนี้ งานในออฟฟิสเยอะมากเลยน่ะค่ะ พิงค์กี้เลยอยากจะได้คนช่วยหน่อย
บอส 	หมายถึงว่า…
พิงค์กี้ 	คือเห็นว่าพลอมนั่นนะค่ะ เค้ายังว่างอยู่ก็เลยอยากให้เค้าช่วยงานทางนี้หน่อย จะได้มั๊ยคะ
บอส	พลอมน่ะหรอ ก็เอาสิ ก็ดีเหมือนกันเค้าจะได้ทำตัวเป็นประโยชน์ ได้ ๆ เอาเลย ผมอนุญาต
พิงค์กี้ 	ขอบคุณบอสมากนะคะ

บอสออกจากเวทีด้านขวา พิงค์กี้ กับ พลอยเดินไปหาพลอม

พิงค์กี้ 	พลอม เธอชื่อพลอมใช่มั๊ย
พลอม	ใช่ครับ ผมพลอมครับ
พิงค์กี้ 	เธออ่านหนังสืออะไรอยู่รึ
พลอม	หนังสือเรียนเก่า ๆ น่ะครับ
พิงค์กี้ 	แต่นี่มันเวลางานนะ เธอเอาเวลางานไปอ่านหนังสือเรียนหรือ
พลอม	อ๋อ มันเป็นหนังสือที่เกี่ยวกับงานที่นี่น่ะครับ ผมเอามาอ่านทบทวน เผื่อว่ามันจะได้ช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง
พิงค์กี้ 	อ๋อหรอ นี่ แต่งานในออฟฟิสมันเยอะนะ พี่ก็เลยจะมาให้เธอช่วยงานพี่หน่อย
พลอม	จะให้ผมทำอะไรหรอครับ
พิงค์กี้ 	พี่ขออนุญาตบอสแล้วด้วยนะ
พลอม 	จริง ๆ ไม่ต้องก็ได้ครับ พี่มีอะไรเรียกใช้ผมได้เลย
พิงค์กี้ 	งั้นเธอก็ไปถ่ายเอกสารให้พี่หน่อย พี่วางไว้ตรงนั้นน่ะ (พิงค์กี้ชี้ไปที่กองเอกสาร โดยชี้ผ่านหน้าพลอมไป)
พลอม 	ตรงไหนหรอครับ
พิงค์กี้ 	ก็ตรงนั้นไง
พลอม 	ตรงไหนครับ
พิงค์กี้ 	ก็ตรงนั้นไง ตรงมุมนั้น
พลอม 	ตรงนั้นใช่มั๊ยครับ
พิงค์กี้ 	ก็ตรงนั้นแหละ
พลอม	ครับ ๆ
พิงค์กี้ 	พี่จะรีบใช้ด่วนนะ เดี๋ยวบ่ายต้องประชุมผู้บริหาร
พลอม	ได้ครับ

พิงค์กี้ กับ พลอยออกจากเวที พลอมเดินสะเปะสะปะไปทางซ้ายมือของเวที

ดิด	อ้าว พี่...ทำอะไร
พลอม 	อ่อ เค้าให้พี่มาถ่ายเอกสารน่ะ มันอยู่ตรงไหนหรอ
ดิด 	ก็เดินไปทางซ้ายสองก้าว แล้วเดินไปข้างหน้าก้้าวนึง ตรงนั้นแหละพี่ผมเตรียมไว้ให้แล้ว

พลอม เดินสะเปะสะปะไปหยิบกองเอกสาร เดินออกจากเวทีไปทางซ้าย ดิด ออกจากเวทีทางซ้าย

เสียง ออฟซีน "ช่วงบ่ายวันนั้น"

ฉาก 3

พลอมเดินเข้าเวทีทางซ้าย หอบกองเอกสารกองใหญ่มาด้วย พิงค์กี้ กับพลอย เดินเข้าเวทีมาทางขวามือของเวที

พลอย 	ตายแล้ว พี่พิ้งกี้คะดูนั่นสิ
พิงค์กี้ 	ว๊าย ตาเถรยายมา หมากัดกระพุ้งก้น

พิงค์กี้เดินปราดเข้ามาหาพลอมที่กลางเวที

พิงค์กี้ 	นี่พลอม ถืออะไรมาน่ะ
พลอม 	ก็เอกสารที่พี่ให้ผมไปถ่ายไงครับ
พิงค์กี้ 	ตายแล้ว แล้วทำไมถือมาแบบนี้ แล้วถ้ามันตกล่ะ
พลอม 	ก็ต้องเดินชิดขอบน่ะครับ ค่อย ๆ เดินมา
พิงค์กี้ 	แล้วถ้ามันตกล่ะ ใครจะรับผิดชอบ นี่เอกสารสำคัญทั้งนั้น
พลอม 	ก็ต้องมีสมาธิน่ะครับ แล้วเดินชิดริมมา
พิงค์กี้ 	แล้วถ้ามันตกขึ้นมาล่ะ เอกสารพวกนี้เรียงเอาไว้หมดแล้ว ถ้ามันตกขึ้นมาจะทำยังไงกัน
พลอม	ผมพยายามเดินช้า ๆ มาน่ะครับ
พิงค์กี้ 	แล้วถ้ามันตกล่ะพลอม ถ้ามันตกล่ะ เธอรับผิดชอบไหวรึ
พลอม 	ผม… ผม...
พิงค์กี้ 	ทีหลังน่ะนะ จะยกเอกสารเยอะ ๆ แบบนี้ ต้องโทรมาที่แผนกขอยืมรถเข็นมาขนเอกสารไป ไม่ใช่ถือมาแบบนี้ ถ้ามันตกไป ใครจะรับผิดชอบ เอาวางไว้ตรงนี้เลย วางตรงนี้
พลอม 	ผมขอโทษครับ

พลอมเอาเอกสารวางลง พิงค์กี้หันขวับ จะเดินออกจากเวที

พิงค์กี้ 	เธอดูมันทำเข้าสิ มันเถียงฉันฉอด ๆ อะไรผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิด
พลอย 	ใจเย็น ๆ ค่ะพี่พิงค์กี้ เดี๋ยวเราไปหากาแฟเย็นทานกันดีกว่านะคะ

พิงค์กี้ กับพลอย เดินออกจากเวทีทางขวา

พลอมอยู่กลางเวที ค่อนไปทางซ้ายของเวที ร้องเพลง "ระยะชัด...ที่วัดไม่ได้" ช่วงนี้มีนักแสดงคนอื่นเข้ามาสมทบเป็นหมู่มวลด้วย

"สิ่งที่เห็น ระยะทาง
ความเลือนราง ใกล้เหมือนไกล
แต่ความรู้สึก ชัดเจนภายในใจ
คุณจะรู้ไหม ว่าฉันรู้สึกอย่างไร

มันคือระยะทาง ที่ห่างไกลเหลือเกิน
จากใจถึงใจ
ความไม่เข้าใจ
คือระยะอันห่างไกล"

เพลงจบ ทุกคนออกจากเวที

ฉาก 4

พิงค์กี้ พลอย เดินเข้ามาทางขวาของเวที กำลังทำงานง่วนอยู่บริเวณขวากลางของเวที ดิดเดินเข้ามายืนทำงานตรง upstage สักพัก บอสเดินเข้ามานั่งทำงานที่โต๊ะทำงานกลางเวที พลอมเดินเข้ามาจากทางซ้ายของเวที

พลอม 	บอสครับ ขออนุญาตคุยกับบอสหน่อยนะครับ
บอส 	เอ้า เข้ามาสิพลอม
พลอม 	คือ บอสครับ พลอมจะมาขอลาออกน่ะครับ
(ระหว่างที่พลอมพูด พนักงานคนอื่น ๆ เริ่มหันมาแอบฟัง)

บอส 	ลาออก! (หันไปทางพนักงานคนอื่น ซึ่งทุกคนทำท่าหลบ แกล้งทำเป็นทำงานต่อไป) ทำไมล่ะพลอม เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ
พลอม 	ไม่มีอะไรหรอกครับ แต่พลอมอยากจะขอหยุดไปยาว ๆ
บอส 	หา หยุดยาว!! (หันไปทางพนักงาน ทุกคนแกล้งทำเป็นทำงานเหมือนเคย) นี่พลอมมีปัญหาอะไรบอกผมได้นะ เอางี้ละกัน เดี๋ยวพลอมรอผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะ

บอสเดินออกไปถามพิงค์กี้

บอส 	คุณพิงค์กี้ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพลอมหรือเปล่า
พิงค์กี้ 	ไม่มีอะไรนี่คะ (พิงค์กี้ หันไปทางพลอย)
พลอย	ก็ไม่มีนี่คะ พลอมเขามาเล่าว่ายังไงหรือคะ
บอส 	ก็ไ่ม่ได้เล่าอะไร ผมจึงมาถามเอากับพวกคุณนี่แหละ
พิงค์กี้ 	หรอคะ ก็ไม่มีอะไรนี่คะ ปกติดีทุกอย่าง
บอส	งั้นหรอ อืม ๆ ไม่เป็นไร ๆ

บอสหันไปเจอดิดที่ทำงานอยู่

บอส	ดิด ระหว่างที่ผมไม่อยู่ เกิดเรื่องอะไรกับพลอมหรือเปล่า
ดิด	ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับ ไม่มีนะ
บอส	อ่า งั้นไม่เป็นไร ๆ

บอสเดินกลับไปหาพลอม

บอส 	พลอม! นี่คิดให้ดีนะ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน กลับไปนอนคิดสักคืนไหม
พลอม 	ผมคิดดีแล้วครับบอส เอ่อ บอสครับ ขอบคุณบอสมากที่ช่วยดูแลผมมา และถ้ามีเวลาผมจะกลับมาเยี่ยมบอสได้มั๊ยครับ
บอส 	เอางั้นหรอ ได้สิ ๆ เห้อ…
พลอม 	ขอบคุณบอสมาก ผมลาละครับ

พลอมเดินออกไปจากฉาก ด้านซ้ายมือของเวที

ท่อนสุดท้ายของเพลง ระยะชัดดังขึ้น

“มันคือระยะทาง ที่ห่างไกลเหลือเกิน
จากใจถึงใจ
ความไม่เข้าใจ
คือระยะอันห่างไกล"

…..จบ…...