บทละครปฏิบัติการสด “ไอ้เบิ้ล”

รายชื่อตัวละคร

1.เบิ้ล วีลแชร์ ...ออม

2.เฉื่อย ชายหนุ่มออฟฟิส อายุ 20-30      .

3.ยูกิ พนักงานออฟฟิส อายุ 20-35 เคยขาหัก 

4.สุกิจ ชายอายุ 40-70 up มาดเดินพันธ์ทิพย์

5.มธุรส ...หญิง 30-70.ดูใจดี..

6.บารอน หนุ่มออฟฟิส มาดเนี๊ยบ ไอทีล้ำ  ....

7.ขวานฟ้า ชาย 30 มาดทนาย พูดอะไรตรง ๆ ....

8.นิ่ม  เด็กนักเรียน/นักศึกษา ดูเนิร์ด ต๊อง ๆ ที่แอบใช้ลิฟต์เป็นประจำ....

………………………………..

เบิ้ล : (คุยโทรศัพท์) ฮัลโหล เอ้อ แล้วเจอกันที่ไหนวะ 
อ๋อ สุขุมวิทหรอ เดี๋ยวนะที่ไหนนะ? นานา? 
อ๋อ.. เออแล้วกูจะลงยังไงวะเนี่ย มันมีลิฟต์ป่าว 
แล้วจะให้กูถามใคร (มองซ้าย มองขวา หาคนช่วย) เออเออเออ แค่นี้แหละ 
(มองซ้ายมองขวา) พี่ครับพี่ ที่สถานีนานาเค้ามีลิฟท์คนพิการไหมอ่ะพี่

เฉื่อย :  อ่าาาา พี่ไม่รู้อ่ะครับ 

ยูกิ : (แทรก) น้องคะ ๆ น้องจะไปลงสถานีไหนนะคะ
เบิ้ล : นานาครับ
ยูกิ : อ๋อ ถ้านานามันไม่มีลิฟท์นะน้อง เพราะว่าพี่เคยขาเจ็บจะลงลิฟทสถานีนั้น์พี่ก็หาลิฟต์ไม่ได้... แต่ถ้าสถานีถัดไป เพลินจิต มีแน่นอน อันนี้พี่แน่ใจจ๊ะ

สุกิจ : แล้วน้องจะไปไหนเนี่ย จะไปไหนเนี่ย
เบิ้ล : ไปลงสถานีนานาครับ
สุกิจ : นานา..อ๋อ... แล้วน้องไปทำไรอ่ะ
เบิ้ล : พอดีผมจะกลับบ้านอ่ะพี่
สุกิจ : บ้านอยู่แถวนั้นหรือไง?
เบิ้ล : บ้านผมอยู่นครปฐม 
สุกิจ : อ้าว แล้วไปลงทำไมนานา
เบิ้ล : พอดีแม่โทรบอกให้กลับกับพ่อเพื่อนครับ 
สุกิจ : อ๋อ พ่อเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นใช่ไหม
เบิ้ล : พอดีต้องอาศัยเขากลับบ้านครับ
สุกิจ : ลงไม่ได้งั้น มันไม่มีลิฟท์ใช่ไหม ลงลำบาก แล้วก็รถติดเยอะด้วยนะแถวนั้น ยาก 

มธุรส : เออแล้วน้องมาคนเดียวหรอคะ เก่งจังนะเรา ออกมาคนเดียวได้ด้วย พี่มีคนรู้จักก็ไม่เห็นเขาจะออกมาอย่างนี้ได้เลย เขาก็นั่งวีลแชร์แต่อยู่ก็แต่บ้านตลอดเลย น้องนี่เก่งจริงๆเลย

เบิ้ล : ไม่เก่งอะไรหรอกครับพี่ นี่นั่งบีทีเอสครั้งแรกเลยนะเนี่ย ผมยังไม่รู้เลยว่าจะต้องหาทางลงยังไง

บารอน : (ค้นข้อมูลจากมือถือ) อ๋อนี่ไงเค้าบอกว่าตรงสถานีนานาเนี่ยมันไม่มีลิฟท์อย่างที่คุณคนนี้เขาบอกจริง ๆ แหละ  (โชว์เว็บไซท์ในมือถือให้ดู) เนี่ย มันไม่มีทางลงเลยนะ มันยังสร้างไม่เสร็จหนะ 
เออ... แต่ว่าไอ้ตรงสถานีเพลินจิตเนี่ยมันมีลิฟต์ลงนะ แต่ก็ไม่ได้บอกให้รู้อยู่ดีว่าทางลงมันอยู่ฝั่งไหนอ่ะ เอ๊ะ แล้วน้องจะลงฝั่งไหนนะ จะลงฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา

เบิ้ล : ผมก็ไม่แน่ใจอ่ะครับ

บารอน : (โชว์เว็บไซท์ในมือถือให้ทุกคนดู) ในนี้มันก็ไม่ได้บอกอะนะ ก็เลยไม่รู้ว่าลิฟท์มันอยู่ฝั่งไหนอ่ะนะ น้องอาจจะต้องลองไปถามถามคนตรงสถานีนั้นอีกทีนึงนะ ว่าเวลาลงจะต้องลงทางฝั่งไหน แต่ที่แปลกมากเลยนะ เมื่อกี้ไปโดนเมนูเว็บเนี่ย สถานีที่มีลิฟท์สองข้างอ่ะมันมีอยู่แค่สองสามสถานีเอง ่ที่เหลือส่วนใหญ่มีลิฟต์ลงข้างเดียวหมด อย่างนี้มันก็ลำบากเนอะ เกิดลิฟต์มันอยู่ฝั่งหนึ่ง แต่เราจะต้องไปอีกฝั่งนึง เราจะไปยังไงอ่ะ แล้วทำไมมันมีข้างเดียว แบบนี้คนพิการหรือว่าคนที่เขาเดินลงบันไดไม่ได้อ่ะเค้าจะทำยังไงอ่ะ นี่พี่ก็เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามันมีลิฟต์ลงแค่ข้างเดียวเนี่ยแล้วถ้าจะไปอีกฝั่งหนึ่งจะต้องทำยังไงเนี่ย

ขวานฟ้า : จริง ๆ แล้วเรื่องลิฟท์คนพิการนะฮะ ผมตามข่าวมาตั้งแต่ปี38แล้ว เค้าฟ้องร้องกันมาแล้ว ศาลก็ตัดสินแล้วว่าให้กทม.กับทางบีทีเอสต้องดำเนินการสร้างลิฟท์ให้แล้วเสร็จทั้งสองฝั่งทุกสถานี มีคำตัดสินจากศาลปกครองสูงสุดแล้วด้วย แต่เนี่ยเค้าก็ดำเนินการได้แค่เนี่ยะ มีบ้างไม่มีบ้าง มีก็เปิดใช้บ้าง ไม่เปิดใช้บ้าง
เบิ้ล : ผมก็ได้ยินข่าวมาเหมือนกันครับพี่ ผมเลยนึกว่าเค้าจะสร้างเสร็จหมดแล้วนะเนี่ย 
ขวานฟ้า : ยังงงง สร้างเสร็จซะที่ไหนเล่า ถ้าสร้างเสร็จแล้วหนะนะ โอ้ย หลานพี่ก็นั่งรถเข็นแบบเรานี่แหละ มันก็คงได้ออกมาแล้วล่ะ แต่เนี่ยมันออกมาได้ซะที่ไหนล่ะ จะออกมาทีก็ลำบาก มันก็ได้แต่อยู่แต่บ้านอ่ะ ออกมาก็โอโฮเปลืองค่าแท๊กซี่อีกต่างหาก ไม่ไหวอ่ะ 
บารอน : โอโฮ นี่ศาลก็มีคำสั่งแล้วไม่ใช่เหรอครับ

ขวานฟ้า: ก็ใช่อะดิครับ นี่ล่าสุดนะ คนพิการรวมตัวกันเพื่อจะฟ้องคดีทางแพ่งเพื่อเรียกค่าเสียหายจากกทม.แล้ว
ทุกคน : อ๋อออออ 

ขวานฟ้า : แต่ที่น่า...จริง ๆ รู้มั้ยมันคืออะไร. รู้มั้ยว่าผู้ว่ากทม. ออกมาบอกว่าอะไร เค้าบอกว่าถ้าลิฟท์ฝั่งนึงยังไม่เสร็จ ก็ให้ลงแล้วนั่งแท็กซี่จากฝั่งหนึ่งอ้อมข้ามมาอีกฝั่งนึงสิ 
ทุกคน : (ตกใจ) ฮูยยยย 
บารอน : พูดงี้เลยหรอ

ขวาน้ฟ้า: นั่นน่ะสิ คืออะไรวะ เขาคิดว่าคนพิการทุกคนจะต้องมีตังค์เยอะจนนั่งแท็กซี่อ้อมข้ามฝั่งกันได้ทุกคนหรอ 
บารอน : ตลกอะ พูดงี้ได้ด้วย 

ขวานฟ้า : แท็กซี่จะรับคนพิการก็หายากอีก
ยูกิ : เฮ้ยมันใช่เรื่องหรือเปล่า ต้องนั่งแท็กซี่อ้อมเพื่อจะข้ามไปอีกฝั่งเนี่ยนะ

นิ่ม : เอะ แต่ว่าเค้ามีลิฟต์แล้วนะคะ เค้ามีแล้วค่ะ เค้ามีค่ะ หนูจำได้ว่ามันมี 
ยูกิ : ใช่ ตรงสถานีนานาป่าวคะน้อง
นิ่ม : มีค่ะ ที่นานา ที่อื่นอื่นมีหมดแล้วค่ะ ก็เนี่ยหนูก็พึ่งไปใช้ขึ้น-ลงมา เพราะหนูขายพวกพวงกุญแจเนตรนารีหาเงินเข้าโรงเรียนไรงี้ค่ะ หนูตัวเล็กก็เลยแอบใช้ลิฟท์แทรกๆมากับคนอื่น ๆ อะค่ะ
ขวานฟ้า : เห้ยแน่ใจหรอน้อง ลิฟต์ตรงไหน 
นิ่ม : ก็ ลิฟต์ที่มันลงมาจากรถไฟแล้วก็ลงมาเลยอะค่ะ 
ขวานฟ้า :  แล้วเราลงมาตรงไหน ชั้นขายตั๋ว ? 
นิ่ม : ชั้นขายตั๋วค่ะ
ยูกิ : น้อง นั่นมันลิฟต์ชั้นขายตั๋วรึเปล่าคะน้อง 
ขวานฟ้า : ใช่น้อง แต่พี่เขาต้องการลงไปข้างล่าง ลงไปตรงฟุตบาธอะ ลิฟต์มันลงไปไม่ถึง 
นิ่ม : อ้อ มันลงไปไม่ถึง ! ><  คือหนูไม่เคยต้องลงไปถึงตรงนั้นอยู่แล้วอะค่ะ 
 
ทั้งหมดถอนหายใจพร้อมกัน ต่างคนต่างทะยอยลงเมื่อถึงสถานีของตนเอง โดยปล่อยให้เบิ้ลนั่งรถไฟไปอย่างงง ๆ ต่อไป